|
ég var svo leiður, fastur í sorg
heimur minn fullur, af eintómri eymd
mér fannst ég svikinn, minni aleigu rænt
ég hafði engann, vin eða stað
en svo birtist þú þar, þegar fallið var mest
þín hjálp var til reiðu, er það vísst enn
hönd þín er styrk, og hugur þinn hreinn
þú ert mér sem vinur, og móðir í senn
|