Þetta bréf sendi ég til vina og ættingja sumarið 2000 og var það undanfari þessarar heimasíðu ásamt öðru. Það hafa margir bent mér á að þetta bréf eigi heima hér og læt ég því verða að því að setja það inn. Sagan mín sem ég tala um í bréfinu er undir slóðinni “reynslusögur” saga 1.

Kæru vinir og ættingjar!

Ég skrifa ykkur þetta bréfa til að biðja um ráð, stuðning og hugmyndir. Ég hef borið með mér draum í nokkurn tíma sem ég ætla mér að framkvæma á næstunni og er reyndar nú þegar búin að stíga fyrsta skrefið.

Ég las um daginn smá grein sem að hafði mikil áhrif á mig og læt hér fylgja nokkur orð úr þeirri grein: “Útgeislun persónunnar á rætur sínar að rekja til óeigingjarnra verka hennar. Það er ekki ofsögum sagt að manneskjur eru fyrst og fremst mannlegar þegar þær reyna eftir bestu getu að tileinka líf sitt að styðja vini og aðra í umhverfi sínu. Hér er líka að finna leiðina til að brjótast í gegn um brynju eiginhagsmuna og þróa og víkka andlega getu sína til djúps skilnings og virðingar fyrir meðmanneskjum sínum.”

Það má segja að þessi orð hafi gefið mér styrk til að stíga fyrsta skrefið til að uppfylla þennan draum minn.

Nú spyrjið þið ykkur örugglega hvaða draumur ætli það sé.

Það sem mig hefur lengi langað til að gera en hingað til skort hugrekki til, er að koma af stað umræðu í þjóðfélaginu um ofbeldi og mál því tengd. Þ.e. að koma á framfæri hlið þolenda í þessum málum.

Hvað gerir að maður lætur þetta viðgangast í lengri eða skemmri tíma? Hvað geta aðstandendur og aðrir gert til hjálpar? Hvers vegna er þetta enn í dag svona viðkvæmt mál? Hvað gerir að fólk er svo hrætt við að taka í taumana? Hvers vegna er svo erfitt að fá hjálp nema um beinar mortilraunir sé að ræða? Hvað gerir að þessi umræða er svo viðkvæm….oft er sagt að maður eigi að hugsa um aðstandendur gerenda!!! En hvað með þolendur sjálfa? Eiga þeir að þegja um þetta og jafnvel skammast sín fyrir að hafa lent í þessum aðstæðum til þess að vernda aðstandendur? Hver hugsar um að vernda þolendur? Hvar geta þeir fundið grundvöll til að ræða þessi mál? Er þjóðfélagið ekki að vernda rangann aðila? JÚ segi ég. Því miður er staðreyndin sú. Um þessi mál er þagað.

Þetta eru aðeins örfáar spurningar sem ég hef velt fyrir mér undanfarin ár. Ég hef alltaf verið viss um að það eru fleiri “þarna úti” sem að eru líka að velta fyrir sér þessum spurningum en vita ekki hvar þeir gætu fundið svörin. Þess vegna hef ég mikið hugsað um að koma af stað umræðu um þetta í þjóðfélaginu og finna vettvang fyrir þolendur þar sem þeir getað tjáð sig. Og ekki bara þolendur…..inn í þessa umræðu blandast auðvitað margir aðilar svo sem aðstandendur og aðrir. Þess vegna skrifa ég þetta bréf til ykkar.

Eins og ég sagði fyrst þá ýtti það við mér að lesa áðurnefnda grein…..ég hugsaði sem svo að ég ætlaði mér að vinna að því að hafa útgeislun hugrekkis ekki útgeislun bugaðrar mannveru. Að mörgu leiti má segja að ég hafi unnið mig vel út úr mínum málum en þó hefur einn stór þáttur verið að angra mig verulega. Þessi þáttur er vantraust mitt á karlmönnum fyrst og fremst og jafnframt finn ég fyrir vantrausti á fólki almennt. En nú er kominn tími til að breyta þessu. Og hvar er best að byrja? Jú, með að treysta sjálfri mér og það er það sem að ég er að uppgötva að ég get gert.

Næsta skref mitt var að opna spjallrás á netinu ætlaða fyrir þolendur ofbeldis og eða annarra erfiðleika í lífinu. Það skref tók mikið á og hefði ég ekki komist í gegn um það nema með frábærum stuðningi og hvatningu dyggra og góðra vina. Takk fyrir það Þar hafa verið sagðar margar ljótar sögur, sögur sem ekki eru sagðar hér í þessu bréfi en þar sést líka glögglega fólk sem að sýnir hlýhug og samkennd og hvetur hvort annað til að halda áfram. Það er líka stór hluti draums míns…..að hvetja fólk til að halda áfram til betra lífs. Að styðja og samgleðjast sem og að gráta saman. Þarna koma líka aðrar sögur sem að sjokka….en því miður er þetta hluti raunveruleikans. Og það hluti sem að ég segi að ekki eigi lengur að þegja yfir.

Ég er reyndar enn að átta mig á því hve stórt þetta skref er. Fólk er að koma til mín og þakka mér fyrir og hvetja mig áfram. Og þetta er greinilega eitthvað sem er mjög nauðsynlegt, því þarna hafa margir getað tjáð sig og fengið styrk og stuðning frá öðrum. Við hvetjum hvort annað, grátum með hvort örðu, biðjum með og fyrir hvort öðru svo dæmi séu nefnd. Og síðast en ekki síst…þarna skapast vettvangur þar sem fólk getur tjáð sig vitandi að það fær einlæga umhyggju og stuðning. Og stór hluti lækningarinnar felst einmitt í því að tala um hlutina.

En í mínum huga er þetta aðeins byrjunin. Ég hef hugsað mér að halda áfram.

En næsta skref þarf að undirbúa vel. Þess vegna skrifa ég ykkur til að þið vitið hvað ég er að gera og er að undirbúa. Síðan vil ég biðja ykkur um ráð. Hvað teljið þið vera jákvætt og neikvætt við svona umræðu? Hvar er best að starta svona umræðu? Á hvaða vettvangi? Hvar haldið þið að þessi umræða yrði marktækust? Skrifið () eða hringið og segið mér ykkar álit á þessum málum öllum. Það yrði mér mikil hjálp að fá punkta frá ykkur.

Og nú vil ég biðja ykkur um að lesa viðhengið sem að fylgir þessu bréfi. Í því sjáið þið sögu mína í stórum dráttum.

Ég þakka fyrir á hverjum degi að eiga góða fjölskyldu og frábæra vini sem að styðja mig og hvetja áfram…..TAKK öllsömul fyrir að vera til. Ég væri ekki hér án ykkar.

Megi allar góðar vættir vernda ykkur og vaka yfir ykkur.

Farið vel með ykkur.

Ykkar

Dísa

PS sendið þetta gjarna áfram til þeirra sem þið teljið að getið gefið mér góð ráð. Og fyrir þau ykkar sem viljið vita það þá er nafnið á rásinni minni á netinu #styrkur.