Í stuttu máli er saga mín á þessa leið: ég bjó í litlu þorpi út á landi í 15 ár. Ég átti 3 börn og var gift. Maðurinn minn var drykkfelldur en hann var sjómaður og það bjargaði málinu á vissan hátt. Ég var föst í ofbeldinu í öll þessi ár og nokkur ár á undan. Ég marg reyndi að fara frá honum án árangurs. Ég var tíður gestur á Heilsugæslunni í öðru þorpi þar nálægt, með brotin rifbein, brotna fingur, brotnar iljar eftir spörk, glóðaraugu, sprungnar varir og skurði eftir hnífa. Þá kemur þessi spurning sem maður  fékk svo oft að heyra: “Hvers vegna skilur þú ekki við manninn?”! Það var mjög erfitt fyrir mig ég átti ekki móðir á lífi, faðir minn var óreglumaður og systkini mín höfðu nóg með sig  Ég átti enga peninga, kjarkurinn var enginn, það var búið að berja hann úr mér.

Síðustu árin áður en ég loksins tók þá ákvörðun að fara meðan hann var úti á sjó, þá var hann búin að sparka í magann á mér í tréklossum sem olli því að ég missti fóstur og var flutt með sjúkraflugi suður. Í kjölfarið fékk ég taugaáfall, ég var hrædd við alla á spítalanum, engin mátti koma nálægt mér og ég var með martraðir á hverri nóttu. Öll þessi ár var ég niðurnídd og sögð engin móðir og/eða eiginkona og einskis virði. Hann hafði ekki list á mér, sagði hann eftir að ég fitnaði eftir barnsburð. Hann bauð drykkjuvinum sínum mig sagði að ég væri svo ljót og ómöguleg eiginkona.

Hann algjörlega heilaþvoði mig og ég trúði því að þetta væri allt mér að kenna.

Mér var nauðgað og ég barin marg oft í höfuðið með barefli.  Í eitt skiptið  sprakk höfuðkúpan við gagnaugað, en það var mér til lífs að ég lá á hliðinni í rúminu en ekki á bakinu.  Það blæddi inn á augntóttirnar og andlitið. Hann réðst á mig sofandi í rúminu. Það var reitt af mér mest allt hárið, ég var með skallabletti og mar út um allt höfuðið ég er enn í dag með höfuðverk í gangauganu. Eftir allar þessar misþyrmingar ætti ég að vera löngu dáin. Ég  og aðrir sem vissu af þessu segja að það hafi einhver haldið verndarhendi yfir mér.

Ég hringdi oft á lögreglu en þeir tóku hann aldrei.  Þeir töluðu við hann og báðu hann um að róa sig niður. Svo fékk ég að kenna á því eftir að þeir fóru.

Ég og börnin vorum alklædd í rúmunum tilbúin að hlaupa út þegar hann kom drukkin heim á nóttinni þ.e.a.s. ef við sluppum út.

Ég vann mikið í frystihúsinu, tók alla aukavinnu sem bauðst. Ég vildi helst ekki vera heima þegar hann var í landi.

Ég fór loksins suður, vann í tveim störfum fyrir  mér og börnunum fyrir farinu til geta farið erlendis. Meðan ég var í Reykjavík að vinna ofsótti hann okkur stanslaust  bæði á mínum vinnustað og þar sem við leigðum. Ég var síhringjandi í lögregluna.

Ég get ekki lýst hræðslunni sem við  áttum við að stríða. Ég var með stanslausan hjartslátt, titrandi og skjálfandi.  Síðan fórum við úr landi. Þegar við komum út þá varð allt svo rólegt og allir svo skilningsríkir og góðir við mig og börnin.  Ég  féll algerlega  saman og fékk annað  taugaáfall og grét stanslaust, hristist og skalf frá hvirfli til ilja.

Í kjölfarið missti ég málið og allan kjark og varð að fara inná sjúkrahús. Ég var síðan á göngudeild í heilt ár og fékk málið aftur smátt og smátt en kjarkinn fékk ég aldrei til fulls. Læknirinn sagði þetta stafa af því að ég hefði mátt þola svo mikið álag, þreytu, hræðslu og misþyrmingar í svo mörg ár. Einnig voru aðrir líkamlegir áverkar sem ollu örorkumatunu sem var ofbeldinu að kenna.

Ég var útskrifuð af sjúkrahúsinu sem 100% öryrki 37 ára  gömul. Í dag skelf ég ennþá, bæði hendur og höfuð, en það er vegna höfuðhögga sem urðu þess valdandi að taugar í litla heila sködduðust. Ég hef aldrei almennilega náð mér út úr þessari martröð. Í  dag get ég ekki átt í orðaskaki við fólk ég fer bara  að gráta og hristist og skelf enn meir.

Er þetta ást ? Nei þetta er frekja, ráðríki og  sadismi.

Ef eiginmaður, kærasti og eða vinur þinn  leggur á þig hendi og eða níðir þig niður þá eru mín ráð til þín - Skildu STRAX ekki gefa neina sénsa gerðu ekki sömu misstök og ég.

Ég fyrirgaf og vorkenndi honum. Hann lék alltaf  sama hlutverkið, iðrandi  og  grátandi eiginmann sem lofaði að þetta mundi ekki gerast aftur en sama sagan endurtók sig aftur og aftur... .