|
Ástin vakti hjá henni löngun
En Adam var ei lengi í paradís
Oft mátti sjá marbletti í vöngum
Og augun sem gerđ vćru úr ís
Í ótta kvaldist margar nćtur
Aldrei í hjarta friđ fann
Viđ svona eitthvađ undan lćtur
Smá saman sálin upp brann
Bundin sársauka fjötrum í mörg ár
Af manni sem hún vildi njóta
Dofin og bćld međ sálar sár
Slíka hlekki ţarf styrk til ađ brjóta
Af ţví kom hún slapp ó já
Styrk sinn hún sýndi af lokum
Sál sína vildi aftur fá
Og forđa frá köldum strokum
|