|
Leišir til sjįlfsumönnunar
Hlustašu į og treystu žinni innri rödd.
Vertu įkvešin/einbeitt en virtu ašra um leiš.
Vertu sjįlfselsk.
Ekki bęla nišur sorg og missi.
Višurkenndu aš žś ert mannleg og getur ekki allt.
Višurkenndu mistök og lęršu aš fyrirgefa sjįlfri žér žau.
Sęktu ķ nęrandi samskipti.
Hugsašu vel um lķkamann.
Geršu heimiliš aš notarlegum grišastaš fyrir žig og žķna.
Sjįšu jįkvęšar hlišar og tilgang meš lķfinu.
Foršastu:
Aš bķša eftir aš ašrir uppgötvi žig.
Aš lįta ašra um aš įkveša fyrir žig žinn eigin lķfsstķl.
Aš velta žér upp śr gömlum mistökum og vandamįlum.
Aš nota gömul mistök og vandamįl sem afsökun aš takast į viš nż.
Aš bęla nišur eigin tilfinningar.
Aš lįta ašra um aš taka įkvaršanir fyrir žig.
Aš segja jį en meina nei - og öfugt.
Aš vera įkvešinn į ekkert skylt viš frekju og hroka. Įkvešni byggir į
skżrri og jįkvęšri sjįlfsmynd. Įkvešinn ašili segir žaš sem honum bżr
ķ brjósti į beinan, skżran og žęgilegan hįtt.
Sį sem er įkvešinn kemur bošum til skila, nżtur viršingar og žekkir
rétt sinn og takmörk.
|