|
Í rökkrinu sat hún
rauð á vanga.
Sveið hana í sárin
svívirt og illa haldin.
Í augunum hennar brann ótti
óttinn sem hann í eðli hennar sáði.
Ósvífni hans
í huga hennar lífsins löngunin
fullkomlega niðurlægð.
Lá hún í horninu
aum á líkama og sál.
Hugsar núna en er sama um allt
hún er andlega dauð
hvort sem er.
Hann tók það allt
sem henni var kærast
lífið og sjálfsvirðinguna.
|