Hún gengur eftir götunni

finnst hún svo frjáls

svo óendanlega frjáls.

Horfir til himins

sér að sólin skín svo björt og falleg,

golan strýkur kinn

svo undur blítt.

Allt er svo fallegt og hreint,

gróðurinn angar

fuglarnir syngja fyrir hana,

bara hana.

Það er svo langt

svo óralangt síðan

hún hefur verið meðvituð um lífið.

Sennilega ekki síðan hún var barn

í sveitinn,

Og undi við leik að kjálkum og völum.

Þá var hún alein í eigin heimi

eins og nú,

þó með fullt af dýrum í kringum sig,

sem skynjuðu og skildu allt

sem hún vildi.

Hvað lífið var þá einfalt og gott.

Hún herðir gönguna,

tekur eftir umhverfinu.

Sér blómin og trén,

lítið barn sem er að dunda sér

við dyrnar heima hjá sér,

bíll sem keyrir framhjá

unglingsstúlkur

sem koma á móti,

hlæjandi og skrafandi.

Vonandi eiga þessar stúlkur

eftir að eiga góða ævi,

elskaðar og virtar af sínum,

vera hamingjusamar.