Það sem hafði helst áhrif á gæði stuðningsins

Sýndir mér virðingu og viðurkenningu:

Kunnir að hlusta á það sem ég var “raunverulega” að segja.

Fékk að koma með það sem mér lá á hjarta, með mínum orðum, á mínum hraða og forsendum.

Gættir þess að ég segði ekki of mikið, og of hratt – þannig að ég sæti ekki uppi með sektarkennd yfir að hafa “talað af mér.”

Virtir að sumt vildi ég ekki ræða og að stuðningur er ekki endilega fólginn í að “ræða” allt í botn – jafnvel þá á forsendum stuðningsaðila.

Virtir og studdir að ég er fullfær um að finna hvað mér er fyrir bestu og þarfnast því ekki “ráðlegginga” eða “forsjá.”

Aðstoðaðir mig við að skoða, skilgreina og tengja þannig að ég fann sjálf hentugar lausnir.

Virtir líðan mína hverju sinni og að sú líðan var viðeigandi fyrir mig.

Aðstoðaðir við að skilgreina og vinna með áleitnar og erfiðar tilfinningar eins og skömm, sektarkennd, blygðun og vanmátt.

Leyfðir mér að finnast að á vissu tímabili leit ég á mig sem virkan þátttakanda í ofbeldinu. Reyndir aldrei að sannfæra mig um að þannig hugsun væri “röng.”  Með stuðningi fann ég síðan sjálf, út úr þeirri flækju, niðurstöður sem hentuðu mér og ég er sátt við.

Tókst vel að spegla ýmislegt sagt og ósagt, þannig að það fór aftur til mín í nánari vinnslu – á mínum forsendum.

 Leyfðir mér að halda fullri reisn:

Sýndir samkennd á “vitrænum” nótum án “tilfinningauppnáms.”

Vorkenndir mér ekki, sýndir ekki meðaumkun né “huggun.”

Snertir mig ekki.

Komst með góðar samlíkingar, sem “hittu í mark” eins og góðir málshættir eða ljóð geta gert.

Lést mig finna að ég væri á réttri leið, gæti vel unnið mig út, jafnvel þannig að reynslan yrði að styrkleika.

V.G.G. 1997