|
Ung stúlka með gamla sál, gekk inn um mínar dyr.
Dapurt hjarta, hræðsluleg augu með óttan í miklri vörn.
Vön er ýmsu, þreittan ofurhlaðin og andlit litarlaust.
Sjáanleg merki, ber hún utan á sér.
Ég finn til með þér.
Þú settist niður, óviss en hugrökk, í von um aðstoð, þú þurftir hjálp.
Styrk þig vantaði, þú þráðir líf.
Þú gast ekkert sagt.
Ég finn til með þér.
Þú hlustaðir af einlægni, þú bælst var og hreifðir þig hvergi.
Biturt hjarta, þú brennheitt blóð fanst í æðum.
Hugsunin þín leiddi þig aftur í tíman, þér óttinn tók aftur völd.
Ég finn til með þér.
Óánægð með lífið, fanst það tilgangslaust, ef aðeins óáreitt værir ,þá nýtt líf þú gæti hafið.
Nú spurningar yfir þig læddust, þú spennt varst, svaraðir í köflum, en óvissan, þú fanst fyrir.
Ég finn til með þér.
Þér kalt var á höndum, þín tár glitruðu í augum, svitin tók yfir og orð þín frusu.
Fékst þér síkaréttu, tókst þér smók.
Ég finn til með þér.
Svörin komu, þú sýndir samúð, skylningurinn þú í þér fanst, þú vissir þú varst ekki ein.
Vonin var sterk.
Veikt hjarta þú styrkin fanst, samúð þú fékst og þáðir.
Ég finn til með þér.
Framtíðin er hulin, en skylningurinn hafin, þú átt þitt líf og já, þú átt þér líf, lífsins löngunin er hafin.
Þegar þú stóðst upp, þú stuðningsorðin fékst.
Sama þér er ekki lengur, þú sterkari ert.
En þegar ég kærleiksríkt faðmlag þér gaf, þinn varnaðarveggur stóð í stað.
Ég finn til með þér.
Fyrir þér þú hrædd varst, en huggun, að vita þú ein ekki varst, þú styrkin leitandi finnur nú.
Framtíðin er óglögg, en styrkin þú hefur, þú sigrast mun hann, óttann sjálfan.
Ég sá sjálfan mig, inn í þér.
|
